Sevgi ve Saygı Üzerine
Sevgi ve saygı toplumumuzda yılların birikimi güzel davranışlarımız arasında gerçekten vazgeçilmezlerimiz arasındadır. Nitekim “küçüklerimizi sever ve büyüklerimizi sayarız” öz değişi sıkça kullandığımız alışkanlıklarımızdandır. Bu içsel duygumuz yeri geldikçe somut bir takım davranışlarla temsil edilir.
Sevgi ve saygı, Türk toplumunda yalnızca bireysel erdemler değil, aynı zamanda toplumsal düzenin ve kültürel sürekliliğin vazgeçilmez unsurlarıdır. Bu değerler, tarihsel birikimle günümüze taşınmış ve kuşaktan kuşağa aktarılarak toplumsal uyumun teminatı hâline gelmiştir. Dolayısıyla sevgi ve saygı, hem bireysel hem de kolektif düzeyde toplumumuzun en güçlü kültürel sermayesidir. Bu söz, hem aile içi ilişkilerde hem de toplumsal yaşamda davranışlarımızı yönlendiren bir rehber niteliğindedir.
Toplumların kültürel sürekliliğini sağlayan en önemli değerlerden biri sevgi ve saygıdır. Bu iki kavram, bireyler arası ilişkilerin düzenlenmesinde yalnızca duygusal bir bağ değil, aynı zamanda toplumsal uyumun ve güvenin teminatıdır. Türk toplumunda “küçüklerimizi sever, büyüklerimizi sayarız” özdeyişi, bu değerlerin hem aile içi hem de toplumsal yaşamda ne denli köklü bir yere sahip olduğunu göstermektedir.
Geçmişimizden bu günümüze uzanan süreçte sevgi ve saygı, toplumsal düzenin korunmasında en önemli belirleyici değerler olarak görülmüştür. Halk edebiyatında Yunus Emre’nin “Sevgiyle gelen, sevgiyle gider” sözü, bu değerlerin manevi boyutunu yansıtırken; atasözleri ve deyimler, günlük yaşamda davranışlara yön vermiştir.
Hal böyle olmasına rağmen bugün günlük hayatımızda sevgi ve saygının yerini bazı yanlış davranışların aldığını görüyoruz. Genelleme olmak sızın sevgi ve saygıyı körelten yok eden bu davranışlardan bazılarına şahit olmaktayız. Trafikte araç kullanımında yol verme kavgaları, araç yeri park etme kavgaları, araçlarda yüksek sesli müzik yayınları, kaldırımlara araç park etme, sitelerde köpek besleme, camlardan halı kilim silkeleme ve daha sayılabilecek niceleri sevgi ve saygıyı körelten davranışlar olarak karşımıza çıkmaktadır.
Trafikte yol vermemek veya park konusunda kavga etmek, bireylerin birbirine karşı sabırsız ve tahammülsüz davranışlarını gösterir. Bu durum saygı eksikliğinden kaynaklanır. Kaldırımlar yayalar için vardır; araçların işgal etmesi, en temel kamusal hakkın ihlalidir. Yaya hakkının gaspı anlamına gelir. Kaldırımı kullanan yaşlılar, çocuklar ve engelliler için bu durum ciddi bir engel oluşturur.
Her yanlış davranış, sevgi ve saygı açısından erozyona yol açar. Kaybolan topraklar gibi bu değerlerde geri kazanılması güç olacak bir noktaya gelirse toplumsal dayanışmamız zaafa uğrar. Önce insan anlayışıyla hareket eden kimliğimizi, ön plâna çıkarmak suretiyle saygı, sabır ve duygudaşlık yönümüz görünür hale gelirse pek çok problem oluşmadan yerinde söner diye düşünüyorum.
Unutmayalım sevgi ve saygı, var oldukça ve yaşatıldıkça kişiler arasında güven duygusunu pekiştirir; bu da toplumsal dayanışmayı artırır. Bu alanda oluşacak kolektif bilinç, sevgi ve saygının toplumun ortak vicdanını temsil etme gücünü oluşturur.
