NİYAZİ UYAR

NİYAZİ UYAR


VAKİTLİ VAKİTSİZ


 

Ah be kara toprak, 
Şu bağrına sakladıklarının 
Yoktur sayılarda karşılığı... 
Ah be kara toprak, ah! 
Alıp alıp gidiyorsun, 
Yaşa başa bakmadan.

Biliyorum, gün gelecek 
Beni de yutacaksın vakitli vakitsiz. 
Doyacak mısın? 
Doymazsın! 
Cananımı, uğruna dizeler dizdiğimi, 
İlmek ilmek cümleler yazdığımı da alacaksın.
Doymadın! 
Sana yakışanı, yakışmayanı 
Sıra gözetmeden 
Koparıyorsun hayattan.

Anamı, babamı, 
Tekmil güzel insanları 
Utanıp arlanmadan 
Alıp gittin sessizce.

Kör olasın demiyorum, 
Kör olma da gör beni!
Ah be kara toprak, ah! 
Ne olur dizelerime, 
Cümlelerime ilham olanıma kıyma… 
Söz versen de durmazsın biliyorum, 
Olsaydı sende vicdan, 
Olsaydı sende merhamet, 
Kıyar mıydın sabi sübyana? 
Ömrünün taze baharında 
Alıp gider miydin öylece?

Ah be kara toprak, ah! 
Ben yârime gül demem, 
Gülün ömrü tez olur diye... 
Ben ona can derim, canan derim, 
Ben ona gözüm derim, 
Aksa da iki gözüm!
Bir yürek sızısıyla karışacaksam kırklara; 
Canım derim, gözüm derim sana isyan! 
Koma elinden geleni ardına…

        Eylül 2024 / Salihli                

YAZARLAR