Kur’an’da tuğyan kavramı 39 yerde; tağut ismi 8 ayette yer alır. Tağut, sözlükte “azmak, sınırı aşmak” anlamındaki tuğvan (tuğyan) kökünden türeyen bir isim / sıfattır... Allah’tan başka tapınılan ve hak yoldan saptıran her varlık, put, şeytan, kâhin ve sihirbaz tağutun kapsamı içinde düşünülmüştür (Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât, “ṭġv”, “ṭġy” md.leri; Lisânü’l-ʿArab, “ṭġv”, “ṭġy” maddeleri).
(Metin Yurdagür, "Tuğ-yan," Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, c. 39, s. 372).
Kur'an'da tağut ifadesi, Yüce Allah'a isyanda bulunan, onun kullarını kendi kulları olmaya zorlayan, onların hâkimi olduğunu iddia eden kimseler hakkında kullanılmaktadır.
(Mazhar Dündar, "Kur’an’da Geçen Hak Yoldan Sapmada Aracı Kılınan Unsurlar," Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 2020, cilt: XIII, sayı: 72, s. 950).
Bu tağutlar, İbrahim (as) Dönemi'nde Nemrut, Musa (as) Dönemi'nde Firavun, Muhammed (as) Dönemi'nde de Ebu Cehil ve Ebu Leheb gibi toplumun ileri gelenleri ve puta tapan şahsiyetleridir. Diğer peygamberler döneminde de kendilerine gönderilen tevhid akidesini / inancını inkâr edip, atalarından kalan inançlar üzerinde inat gösteren puta tapan kavimlerdir.
Peygamber bulunsun veya bulunmasın, her dönemde tağutlar var olmaya devam etmiştir. Onlar bugün de Müslümanlara en azim düşmanlığı ve en yıkıcı propagandaları reva gören kişi odak veya organizasyonlardır.
İnsanın tuğyanına, diğer bir ifadeyle tağutlaşmasına iki sebep gösterilmiştir.
A) Ahireti inkâr.
B) İstiğna.
İstiğna; “insanın (ister gerçek olsun ister öyle olduğunu zannetsin) zengin / kendi kendine yeterli olduğuna inanması” demektir.
(Hakkı Yılmaz, Kur'an Sözlüğü, "Tuğyan, Tağut" mad.).