Toplumumuzda çocuğa her zaman ayrı bir merhamet ve hassasiyetle yaklaşılır. Çocukluk, kimi zaman “işlenmemiş bir cevher ve saf bir ruh” olarak tanımlanırken; kimi zaman da “hayatın en yalın evreleri” olarak nitelendirilir. Bir anne ve baba için dünyadaki en değerli varlık şüphesiz çocuklarıdır. Kimi zaman ebeveynler, kendi yaşayamadıkları hayatı çocuklarına yansıtırken; kimi zaman da sadece iyi bir rehber olma gayesiyle hareket ederler. Bir yandan çocuklarının geleceğini düşünüp onları eğitmeye çalışırken, öte yandan farkında olmadan çocuklarının okul çantalarına kendi kaygılarını, yani kendi "taşlarını" koyarlar. Onların yolundaki karları küremek için kendilerini öyle bir çabaya kaptırırlar ki; çocuklar zamanla kendi yollarını açma becerisine ulaşamaz hale gelirler.
Ebeveynlerin bu korumacı tavrı, çocuk aileden ayrılarak dış dünya ile temas kurmaya başladığında, yani okul öncesi ve ilkokul döneminde önemli bir sınav verir. Çocuğun bu süreçte akranlarıyla sağlıklı ilişkiler kurması, sınıf kurallarına uyum sağlaması ve etkinliklere aktif katılım göstermesi beklenir. Bu sosyal becerilerin yanı sıra, okuma - yazmaya hazırlık ve öğrenme hızı gibi akademik beklentiler de devreye girer. Yer yer aileler, çocuklarının akranlarından geride kalmadığını kanıtlamak hatta ne kadar ‘’üstün’’ olduklarını göstermek adına, okul başlamadan önce onlara okuma - yazma öğretme yoluna giderler. Ancak bu becerinin erkenden kazandırılmasının altında yatan temel motivasyon, eğitimsel gereklilikten ziyade bir "başarı ve üstünlük ispatı" ise bu durum pedagojik açıdan tartışmaya açıktır.
Çocukların gelişim alanlarındaki başarısı, kimi vakit beklenen seviyenin altında kalabilir. Bu durum genellikle öğretmenler ya da yakın çevre tarafından fark edilir. Ancak bu ihtimal ebeveynlerle paylaşıldığında, çocuğun özel gereksinimi veya farklılığı ne yazık ki inkâr edilebilmektedir. Ailelerin “El alem ne der?” veya “Çocuğum etiketlenmesin” korkusuyla durumu reddetmesi, hem çocuğu hem de aileyi içinden çıkılması zor bir sürece sürükler. Oysa çocuklukta görülen farklılıkları erkenden kabul edip üzerine eğilmek, ileride yaşanabilecek çok daha büyük sorunların önüne geçer.
Örneğin, matematiksel becerilerde veya okuma - yazma alanında güçlük çeken bir çocuğun bu problemini kabul edip nedenini araştırmak, hayatı boyunca etkili olacak kritik bir karardır. Öğrenme sürecindeki yavaşlığa müdahale etmemek, çocuğun öz güvenini zedeleyebilir; onu okula ve öğrenmeye karşı önyargılı bir bireye dönüştüre-bilir. Benzer şekilde, genel kaygı düzeyi yüksek olan bir öğrencinin arkadaşlık kurmakta zorlanması veya Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu (DEHB) belirtileri gösteren bir çocuğun destek almaması, ilerleyen yıllarda bağımlılık gibi daha ağır sosyal sorunlara yol açabilir.
Sonuç olarak; gerek özel eğitim gerekse psikolojik destek noktasında gereksinimi olan her çocuğun bu ihtiyacına cevap vermek insani ve eğitsel bir sorumluluktur. Bireylerin çevresel baskıların veya etiketlenme korkusunun esiri olmadan hareket etmesi gerekir. Çocukların gelişimsel ihtiyaçları söz konusu olduğunda mutlaka bir uzmana danışılmalıdır. Unutulmamalıdır ki; farklılığı kabul etmek bir yenilgi değil, bir çocuğa duyulan sevginin ve ona verilen değerin en büyük göstergesidir.